Lees 1 Samuël 14, 15 en 16
"Jonathan nu zei tegen de knecht die zijn wapens droeg: Kom, laten wij oversteken naar de wachtpost van deze onbesnedenen; misschien zal de HEERE voor ons werken, want het is voor de HEERE niet te moeilijk om te verlossen, door veel of door weinig mensen."
Jonathan valt samen met zijn wapendrager een legerpost van de Filistijnen aan. Hij vertrouwt erop dat God hen de overwinning zal schenken. Zijn aanval veroorzaakt grote onrust en verwarring onder de Filistijnen; ze beginnen onderling te vechten en zelfs de Hebreeuwse mannen die in het Filistijnse leger dienden, keren zich tegen hen.
Terwijl God tegen de Filistijnen strijdt, hoort Saul het rumoer. Hij trommelt zijn leger op en spreekt een eed uit: niemand mag iets eten voordat de vijand definitief verslagen is. Jonathan heeft deze eed niet gehoord en eet wat honing. Wanneer hij merkt hoe uitgeput de soldaten zijn, beseft hij hoe dwaas de eed van zijn vader was. Bijna net zo dwaas als de belofte van Jefta
Als de Filistijnen eindelijk verslagen zijn, stort het uitgehongerde leger zich op het vee. Ze slachten de dieren en eten het vlees terwijl het bloed er nog in zit. Om te voorkomen dat de mannen zondigen, laat Saul de dieren snel op de voorgeschreven wijze slachten. Toch merkt Saul dat God hem niet langer antwoordt. Wanneer hij de oorzaak hiervan zoekt, ontdekt hij dat Jonathan de eed heeft gebroken. Hoewel Saul bereid is om zijn eigen zoon ter dood te brengen, steekt het volk daar een stokje voor.
Nog één keer geeft God Saul een opdracht en een kans om zijn koningschap te vestigen: hij moet de Amalekieten totaal vernietigen. Dit volk viel de achterhoede van Israël aan terwijl het op weg was naar het beloofde land. Maar opnieuw is Saul ongehoorzaam; hij spaart de koning en het beste vee. Nu is de maat vol. Samuël kondigt aan dat het koningschap van hem zal worden afgenomen.
"Het berouwt Mij dat Ik Saul tot koning heb aangesteld, want hij heeft zich van Mij afgekeerd en Mijn woorden niet uitgevoerd." Samuël was hierdoor diep geschokt en riep de hele nacht tot de HEERE."
"Samuel zei: "Toen u uzelf nog een volkomen onbelangrijk mens vond, heeft de Heer u het hoofd van alle stammen gemaakt. Hij heeft u tot koning van Israël gezalfd!...Luister goed: ongehoorzaamheid is net zo erg als toverij. Eigenwijsheid is net zo erg als het aanbidden van afgoden. Omdat u het bevel van de Heer aan de kant heeft geschoven, heeft de Heer ú aan de kant geschoven. U zal niet langer koning zijn.
Samuël verlaat Saul en krijgt de opdracht om een zoon van Isaï te zalven. In plaats van zijn grote sterke broers wordt de jongste zoon, de schaapherder David, door God aangewezen. God kijkt niet naar het uiterlijk, maar naar het hart.God stuurt een boze geest naar Saul. Omdat muziek hem tot rust brengt, komt David aan het hof om voor hem te spelen.
Durven wij zwak te zijn?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten