Lees 1 Koningen 8, 2 Kronieken 8 en Spreuken 25 en 26
Salomo heeft het helemaal voor elkaar. Hij heeft de tempel en zijn eigen paleis voltooid; alles wat hij wilde realiseren, heeft hij volbracht. God is opnieuw aan hem verschenen met een belofte en een waarschuwing. Salomo houdt zich aan Gods geboden, brengt offers en viert de feesten.
Ook bouwt hij een paleis voor zijn Egyptische vrouw, de dochter van de farao. In Kronieken lezen we de reden hiervoor: omdat de ark in Jeruzalem staat, is dit een heilige plaats geworden. De dochter van de farao kan daar daarom niet wonen. Zij ging waarschijnlijk in Gezer wonen, een Kanaänitische stad die door de farao was veroverd en als bruidsschat aan zijn dochter was gegeven.
De niet-onderworpen volken in Kanaän worden tot slaaf gemaakt. Zij worden tewerkgesteld voor de bouw van voorraadsteden, wagensteden en steden voor de paarden in Jeruzalem, op de Libanon en in de rest van zijn rijk. Pas nadat Salomo de dochter van de farao uit de stad van David had weggebracht, bouwde hij de Millo, een versterking van de muur van Jeruzalem. Zo is Jeruzalem een sterk ommuurde vesting geworden, een echte koningsstad.
Daarnaast stelt hij een vloot samen, waarbij de koning van Tyrus hem helpt. Zo voert hij nog meer goud en goederen aan. In twintig jaar tijd nemen zijn rijkdom en de omvang van zijn rijk enorm toe. Hij deelt zijn wijsheid en schrijft het boek Spreuken.
Er is eindelijk rust en vrede. Er is niets meer om je zorgen over te maken... Maar is er ook tevredenheid en dankbaarheid? Heb je met al die rijkdom God nog wel nodig?
Vrede... Toch blijft er strijd. Misschien niet langer in de omstandigheden, maar juist daar waar de werkelijke strijd plaatsvindt: in het hart.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten