Lees de Bijbel met mij...159 Koning zijn over je eigen leven

Lees 2 Samuël 11 en 12, 1 Kronieken 20 en Psalm 70

Een nieuw jaar breekt aan. Het seizoen waarin koningen ten strijde trekken. Maar dit keer blijft koning David thuis. Zijn manschappen en de ark bivakkeren in het open veld om strijd te leveren, maar David kiest voor zijn paleis. Hij is tenslotte de koning en kan doen wat hij wil.

Vanaf het dak van zijn paleis ziet hij haar: een uitzonderlijk mooie vrouw. Batseba, de vrouw van Uria, een van de soldaten uit zijn eigen leger. David ziet haar niet alleen, hij kijkt en blijft kijken. Er ontstaat een diep verlangen. Hij wil haar hebben en geeft toe aan de verleiding. Hij is tenslotte koning en kan doen wat hij wil. 

Hij slaapt met haar, en al snel blijkt dat ze zwanger is. Ineens slaat de paniek toe en dringt het besef door van wat hij heeft gedaan. Dit moet hij direct oplossen. Niemand mag ontdekken dat híj de vader is. David laat Uria overskomen van het front, in de hoop dat hij met zijn vrouw zal slapen. Maar de loyale Uria wil niet genieten van comfort zolang zijn makkers in het veld lijden.

Als David merkt dat zijn plan mislukt, neemt hij een drastisch besluit. Hij stuurt Uria terug naar het front met zijn eigen doodsvonnis op zak. Uria sterft in de strijd. David neemt de zwangere Batseba in huis. Het plan lijkt geslaagd; niemand heeft iets gemerkt. Hij is niet alleen koning, maar ook nog een geniaal...

Maar de Allerhoogste Koning zag alles. Hij stuurt de profeet Nathan naar het paleis met een confronterende boodschap: "Wat heb je gedaan, David?" 

Had David niet een rechtvaardig koning moeten zijn over zijn leven? Had hij niet moeten regeren over zijn gevoelens en daden?

Als David niet gewoon bij zijn mannen aan het front was geweest, dan was dit nooit gebeurd. Had hij het maar bij die eerste blik gelaten, in plaats van te blijven staren. Had hij werkelijk moeten toegeven aan een verleiding die hem tot zo'n zware zonde dreef? Een zonde die het leven kostte van Uria, een van zijn grootste helden.

God straft David voor zijn daden. Het kind dat geboren wordt sterft, en vanaf dat moment zal er altijd strijd en verdeeldheid in Davids familie zijn. Toch vergeeft God hem. Maar die vergeving betekent niet dat de consequenties verdwijnen; de dader ontloopt zijn straf niet. Vergeving is loslaten, maar daden houden hun gevolgen.

David wilde zijn vijanden te kijk zetten (zie psalm 20), maar wordt nu zelf te kijk gezet. Hij werd vergeven, maar droeg wel de consequenties van zijn daden. Hoe zie jij dat?