Lees Psalm 73, 77 en 78
De psalmschrijver kijkt naar de wereld en naar de mensen die er maar op los leven. Omdat het hun schijnbaar goed gaat, wordt hij verontwaardigd en jaloers. Hoe kan dit nou? Maakt het dan niets uit dat hij zich onthoudt van zonde en rechtvaardig probeert te leven?Maar God laat hem hun levensloop zien: een leegte zonder God waarin zij plotseling verdwijnen. Ze missen Gods zegenende nabijheid die de psalmschrijver wél ervaart.
"Ik zal echter voortdurend bij U zijn, U hebt mijn rechterhand gegrepen. U zult mij leiden door Uw raad, daarna zult U mij in heerlijkheid opnemen."
Hij weet dat God zijn weg leidt en zijn hele leven bij hem zal zijn. Tot het einde toe mag hij weten dat hij mag wonen in het huis van de Vader.
Nergens staat dat het degene die met God leeft altijd goed zal gaan. "Al bezwijkt mijn hart en mijn vlees," staat er zelfs. Toch weet de psalmschrijver: "God is de rots van mijn hart."
De Psalmen spreken juist van moeilijke tijden in een wereld waarin God soms verdwenen lijkt te zijn. In zulke tijden raadt de schrijver aan om Gods werken en wonderen te gedenken, en God te blijven prijzen om wie Hij is en wat Hij heeft gedaan.
Blijf je richten op Gods aanwezigheid. Hij laat niet los. Hij heeft Zijn trooster gezonden om tot in eeuwigheid bij ons te zijn en ín ons.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten