Lees Numeri 18, 19 en 20
Het volk komt aan in Kades, bij de grens van Edom. Miriam sterft en het volk komt opnieuw in opstand. Ze verwijten Mozes en Aäron dat ze hen uit Egypte hebben weggevoerd om te sterven in de woestijn. Waar zijn nu de vijgen en de granaatappels? Er is niet eens drinkwater.
God geeft Mozes de opdracht om tegen de rots te spreken, zodat er genoeg water tevoorschijn zal komen. Mozes heeft al eerder water uit een rots laten komen door erop te slaan, maar ditmaal hoeft hij alleen te spreken. Woorden zijn sterker dan fysieke kracht.
Mozes en Aäron gaan voor het volk staan. Maar in plaats van te vertellen dat God hen water zal geven en tegen de rots te spreken, pakt Mozes zijn staf. Hij snauwt het volk toe dat hij wel even water voor hen tevoorschijn zal laten komen en slaat vervolgens twee keer op de rots. Het water vloeit er inderdaad uit, maar God krijgt niet de eer, maar Mozes.
"Sla er niet op los maar spreek"
Hij slaat het gebod om te spreken in de wind. Omdat het de vorige keer ook werkte door te slaan, dacht Mozes het dit keer zelf wel even te op te lossen. Hij vergat echter dat God niet altijd op dezelfde manier werkt in vergelijkbare situaties. De wet is niet flexibel.
De Edomieten weigeren Israël de doortocht door hun land, waardoor het volk verder moet trekken naar de berg Hor. Daar sterft Aäron, en zijn zoon Eleazar wordt in zijn plaats tot hogepriester gewijd. Het volk rouwt dertig dagen om Aäron. Ook Mozes mag het beloofde land niet meer binnentrekken.
In deze gebeurtenis wordt een geestelijke les zichtbaar: Mozes staat symbool voor de Wet, terwijl het Beloofde Land staat voor het leven door de genade en Heilige Geest die Christus heeft gebracht. Omdat de Wet de mens niet de volkomen rust kan geven, mocht Mozes het land niet binnengaan.
"De wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid zijn door Jezus Christus gekomen" (Johannes 1:17)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten